ما و شورای امنیت

یکی از بهترین روزهای زندگی ام مربوط به روزی می شود که قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت حکم پایان جنگ عراق و ایران راتایید می کرد. سالهای نوجوانی که با هول وهراس سپری می شد. سالهای شیون وخون وخاکستر افسردگی بر چهار گوشه این کشور بی پناه. سالهائی که هر لحظه آن انتظار مصیبت وفاجعه ای در دل خود داشت.چندین نفر از فامیل های نزدیک که باعشق وطن و دین و مذهب در جبهه ها حاضر شدند و با شهادت خویش مهری بر دوام و بقای ایران نهادند ولی حاصل آن برای خانواده و خصوصا مادرانشان افسردگی و گوشه گیری تا دم اخر حیاتشان است و اگر نبود ایمان وصبوری زن ایرانی هر دم و آن به زندگی خود پایان می بخشیدند . اما در این دیار شیرمردان و شیرزنان در موقع دلیری و ایثار از هر انچه در توان دارند دریغ نمی ورزند. سالها از آن موقع گذشته و امید به ساختن و  از نوآغازیدن و تلاش می گذرد . آن قطعنامه حکم ریختن آب بر آتش نفرت و حرمان و جور  بود . او با خود شادی و سرزندگی آورد وامید ساختن دوباره . رهیدن از سایه مرگ ودمیدن شور و نشاط و امید به زندگی . اما در این یک سال قطعنامه های شورای امنیت برای ما کابوس جنگ و نداری را زمزمه می کند . می خواهد ما را باردیگر به قهقرا برد و به عقب ماندگی ما بیفزاید. در جنگی که به ما تحمیل شد حمایت کشورهای منطقه و ابرقدرت ها پشت رژیم بعثی بود و اینک نیز با حدت و شدت بیشتر و با توجیه های به ظاهر منطقی همه دنیا رودروری ماقرار گرفته اند و همه ابزار های رسانه ای و جنگ روانی نیز انرا تشدید می کنند. اظهارات مسئولان که باعث می شد در افکار عمومی جهانیان چهره ایران را مخدوش سازد و از ملتی طالب صلح و دوستی به نماد نفرت و جنگ و بیزاری تبدیل می نمود.و این خوراک را برای ابرقدرت ها فراهم ساخت تا بر خباثت خود بیفزایند. و این شد که اکنون دران دچاریم. دولت ما دستیابی به انرژی هسته ای را  به عنوان نماد قدرت خویش قلمداد می نماید و ابرقدرت ها تعبیر دیگری از این ماجرا دارند.گرچه سوای دستیابی به دانش هسته ای که یک ضرورت محسوب می شود و چندکشور منطقه دارای آن هستند ولی قبل از آن ما مردم نیازهای مسلم دیگری داریم که دولت باید انرا مد نظر داشته و در برنامه خویش بگنجاند . ما حق مسکن ، امنیت شغلی ، امنیت روانی ، امنیت اجتماعی و امنیت اقتصادی می خواهیم . داشتن احزاب و تربیت سیاستمداران و مطبوعات آزاد که در این شرایط گمشده و مغفول است . چه ما در داشتن یک زندگی ساده هم دچار لنگی هستیم . اما به راستی چه سرنوشتی در انتظار ماست؟ دوستان و دشمنان ما چه کسانی هستند ؟ دستگاه سیاست خارجی ما چه تمهیدی برای برون رفتن از این ماجرا در نظر دارد؟ منافع چه گروهها و کشورهائی در تحریم ایران تامین می شود ؟