روزها بدون اینکه رضایت خاطر ی از خود داشته باشی سپری می شود .زمانهائي كه بدون آكه نقشي در تصميم گيري آن داشته باشي. هيچ بهجت و آرامشي در پايان روز كاري به سراغت نمي آيد.مدام در پي محكوم كردن خود هستي . از اين كه زمان بدون خواسته تو تلف مي شود خود را محكوم مي نمائي. حكايت روزهائي كه نه ميداني بر سر اين مملكت چه خواهد آمد . و نه مي داني در حوزه كاري به چه سرنوشتي دچار مي شوي؟ . مدتهاست كه بحث انتقال شركت هاي نفتي به مراكز عملياتي بر سر زبانهاست ولي زمان و حتي مكان آن نيز نامشخص است و به طور واضح تكليف افراد را با خود روشن نميكنند . و اين ابهام بر عملكرد مجموعه شركت هاي نفتي تاثير نامطلوب خود را گذاشته است . همه به گونه اي احساس سردرگمي و ابهام دارند و اميدوارند كه اين مشكل زودتر حل شود . گرچه مسائل و مشكلات متعاقب اين انتقال بسي براي اين افراد زياد مي باشد. از طرف ديگر وضعيت بحران هسته اي نيز مزيد بر علت است. شايد مهم ترين وسواس فكري افراد در اين روزها فارغ از مسائل مماش ، بحث رفتن يا نرفتن پرونده هسته اي ايران به شوراي امنيت باشد. . دست ما از همه جا كوتاه و نقش ما بسي كم رنگ تر . فقط اميدواريم كه اين بحران از سر كشور به سلامت بگذرد و اين مردم ساده و صبور گرفتار بلاها و مشكلات بيشتر نشوند.