اخیرا سایت بازتاب سه نوار سخنرانی سعید امامی معاون امنیتی وزارت اطلاعات سابق را روی سایت خویش قرار داده است. از شواهد امر بر می آید که خواسته این سایت و یا برداشتی که بر اساس مسئله روز که از طرف رئیس جمهور ایران مطرح شد یعنی مسلئه نفی هولوکاست مورد نظر است. در این سخنرانی ها به باطل بودن این موضوع اشاره می شود و استناد او نیز به کتاب هائی است که دوستان نئو نازیش در اختیار او قرار داده اند و اینکه می گوید فقط 250 هزار یهودی در جریان جنگ جهانی دوم توسط نیروهای نازی کشته شده اند . اما از این مطلب می توان به فراخور درگیری ذهنی و برداشتی که از آن داشت تحلیل و بررسی کرد. در موارد دیگر سخنرانی با شخصی روبرو هستیم که به خوبی شیوه های اقناع مخاطب را بلد است و در راهبری سخنرانی و ارائه مباحث خود نیز مسلط نشان می دهد و خواهان رسیدن به نتایجی است که مشرب فکری او اقتضاع می کند. در مباحثی اشاره به نویسنده ای چون سعیدی سیرجانی می کند ونشان دادن رابطه او باسرویس های جاسوسی خارج از کشور و پرداختن به انگیزه هاو عاداتی چون اعتیاد او بدون اینکه به انگیخته ها و دغدغه هایش اشاره ای نماید. یا در مورد مباحث حقوق بشر نیز به نقش بیگانگان در بزرگ جلوه دادن این امر که در ایران رعایت حقوق بشر نمی شود و دفاع از این مقوله و اشاره به جریان دختران محجبه فرانسه که از تحصیل منع شدند , می کند و یک حکم کلی از این امر می گیرد که در اروپا نیز رعایت اصول حقوق بشر نمی شود و این استدال دست می دهد که آنان نیز نمی باید در امور داخلی ایران در رابطه باحقوق بشر اعمال نظر نمایند.اما این همه داستان و ماجرای این شخص که در دورانی یک جریان را به خود اختصاص داد را نمی شود. اگر بی طرفانه قضاوت کنیم اول اینکه این فرد دارای هوش و استعداد زیادی است که توانسته درآن سن و سال به آن موقعیت و مقام امنیتی برسد. و دیگر توانائی ها و اختیاراتی که به او تفویض شده بود که مسیر فکری جامعه را خط دهی کند. .اما گریزی بزنیم به سالهای نه چندان دور در بهار اصلاحات که قشرهای زیادی از جوانان و دانشجویان به امید تحول و وزیدن نسیم آزادی ,یک فضای نقد و تحلیل بر آنان گشوده شد . در آن فضا با برنامه هائی چون هویت , افرادی که برای گروهی از جوانان و دانشجویان بهعنوان چهره های فرهنگی محسوب میشدند مورد طعن وتحقیر و ترور شخصیتی فردی به نام سعید امامی قرار گرفت. و این بذر کینه را در دل های این افراد کاشت . و در ماجرای خودکشی سعید امامی , گوئی آبی بر احساسات جریحه دار این جوانان ریخته شد.امابه راستی سعید امامی که بود آن روزها مطبوعات کادری خالی به چاپ رساندند و زیر آن نوشتند عکس سعید امامی.او را وابسته سرویس های جاسوسی سیا و موساد معرفی کردند . دوستانش او را در ردیف شهدا قلمداد کردند. دستگاه رسمی دولت نیز ترور و قتل روشنفکران و محفل راهبر این امر را به عنوان لکه ننگ به حساب آوردند و قرار بر این شد که دیگر از این حوادث رخ ندهد. اما براستی مشخص شد که این افراددارای چه هویتی هستند و زندگی و مرگ آنان در هاله ای از ابهام قرار گرفت . اما از این سخن نه تولی ونه تبری از این فرد است.بلکه مراد بررسی زمینه هائی است که به برچسب زدن و ترور شخصیتی و عدم رعایت حقوق معنوی او می انجامد. برچسب زدن در جامعه ما به امری نامیمون تبدیل شده است که این از بزرگترین معضلات فرهنگی به شمار می رود. هر گروه و دسته ای می تواند رقیب خود را با برچسب هائی چون جاسوس , معاند مورد اتهام قرار دهد . وهیچ فضای شفافی فراهم نمی شود که به این سوالات پاسخ داده شود و اذهان را به یک داوری صحیح فرا خوانند. چرا این روال ناصحیح بر ما حاکم است که در یک حالت ناشفاف به قضاوت افراد بنشینیم . چرا ما به خود آن حوصله وفرصت تحقیق را نمی دهیم. آیا این فرهنگ شفاهی و سخنان درگوشی و ترویج آن نباید به کنار رود و جای خود را به پاسداشت حرمت افراد داده شود و قضاوت نهائی را به تاریخ بسپاریم؟ چرا ما در اکثر مواقع به دنبال انگیزه های افراد می گردیم تاانگیخته ها و محصول فکری او. تا کی باید ما در این توهم غوطه ور باشیم که دیگران و از بیرون توسط جریان های امنیتی و جاسوسی بیگانه هدایت می شویم. شاید یکی از دلایل آن احساس خود کم بینی در ما باشد . دیگر اینکه چون کشوری هستیم بر چهار راه جهان و در همیشه تاریخ مورد تاراج و تاخت و تاز, پس اکنون نیز آنان می باشند که در سرنوشت ما دخیل هستند. دیگر اینکه شاید چندان اهل تحقیق و بحث های جدی نیستیم و کم حوصله ایم
