* پاداش همیشه نه از آن شجاعان که از آن جوانان است.مردن یا نوشتن .عشق ورزیدن یا مردن.* کارلوس فوئنتس
صحبت امروز از احساس کمیاب در نسل جوان یعنی امید است. احساسی که در گریزگاههای مشکلات مبتلا به جوانان دامان انان را گرفته و فضای ذهن آنان را مسموم از نبودن خود ساخته است . اگر تنها رسالت انسان برشدن و باشندگی برای این تنها موجود باشنده هستی باشد این مهم در احساس و صورت از حضور که همان امید است خلاصه می شود. انسان در لمس و هم نوائی درون با امید است که می تواند مرزهای ذهنی و جغرافی را فرو ریزد و بی توجه به نظام های حاکم بر جامعه به پالایش و رهائی دست یابد. هر احساسی که در انسان وجود دارد نقیض خود را با خود حمل می کند . غلبه و سیطره هر حالت بودش خاص خود را برای فرد به ارمغان می آورد و این مسئله ای کاملا ذهنی است . تنها در تسلط بر حوزه ذهن و باطن است که انسان احساس خود بودن و فردیت داشتن را در خود احساس می کند. مهم آن است که کدامین وجه و صورت را بر هندسه ذهن خود حاکم گرداند. پرورش و تکثیر این حالت نیز موتور حرکت و جلوبرنده اوست. این مقدمه از آنرو بیان شد که هر فرد با مراجعه به خود و جراحی روح خویش می تواند معماری شخصیت درونی خود را به انجام رساند. قسمت اول نوشته نویسنده مکزیکی می تواند راهنمای خوبی برای کسانی که حوزه قلم را انتخاب نموده اند باشد. مردن یا نوشتن . این خط ومرز تعیین شده به افراد هشدار می دهد که تکلیف خود را روشن کنند. برای رسیدن به وجودو اثبات موجودیت خود باید نوشت . و این کار نیاز به عرق ریزان روح دارد . این ممکن نمی شود جز با خواندن و نوشتن مداوم و مساعدت از دو بال نیرو بخش یعنی امید و عشق . همیشه کسانی مان و جودان شده اند که فارغ از هر قید و بند به خود و مرام خویش باور و یقین دارد و ناملایمات و موانع نمی تواند سد راه او شود. منظر بهبود و تغییر اوضاع و دل سپردن به نیامده ها جز فرسایش ذهن حاصلی در بر ندارد. توقف و سکون مرداب روح است . حرکت انسان باید سمت و سوی به انجام رساندن رسالت او اسشت .
